امروزه می بینیم خوانندگان بسیاری از جمله منصور –کامران وهومن –افشین وغیره ...
در بسیاری از کنسرتهای بزرگ شرکت می کنند وبا بهترین امکانات نور و صدا به اجرای برنامه می پردازند و از بابت آن هزاران دلار به جیب می زنند به اندازه کافی هم طرفدار وعاشق سینه چاک دارند که بتوانند سالنهای بزرگ را پر از جمعیت کنند فارق از اینکه این موقعیت چگونه بوجود آمده است و در ابتدا پایه گذاران چه کسانی بوده اند و با چه مشقاتی راه را بر ای آنان باز کردند.
شاهرخ عزیز جز اولین کسانی بود که در همان اوایل انقلاب به همراه دوسه هنرمند دیگر از جمله شهرام شب پره وابی استارت گذاشتن کنسرت را با همه مشکلات صدا و نور و امکانات بسیار کم زد ند و به قولی پلی بودند برای چنین مارکت بزرگ هنری. شاهرخ در همان سالهای دهه شصت کنسرتهای زیادی در کاباره تهران به مدیریت احمد مسعود گذاشت و خاطره انگیز ترین ترانه های خود را اجرا نمود وتوقع زیادی هم برای دریافت پول نداشت فقط هدف حفظ موسیقی ایرانی و علاقه فراوان خود او به خواندن بود.
کاش اکنون که سالنهای بزرگ برای خوانندگان جدید پر می شود این خوانندگان با خود می گفتند لقمه چربی که ما الان در اختیار داریم حاصل رنج هنرمندانی همچون شاهرخ است و در برنامه ها وکنسرت ها از بزرگان موسیقی ایران تقدیر وتشکر می کردند که اگر آنها نبودند بی شک خوانندگان جوان هم به این موفقیت نمی رسیدند ای کاش سلیقه های سابق بود و مردم صدای خوب را از صدای معمولی تشخیص می دادند. کاش فن و تخصص و تحریر صدایی مثل شاهرخ را همه می فهمیدند آن وقت می دیدیم که تنها کسی می توانست مطرح باشد که محکوم به داشتن صدا وسواد بالای موسیقی باشد .
گوش کردن به ترانه های صوفی- آلونک و غریبه بر صحبتهای من صحه می گذارد.
